ساعت بیست و پنجم

می خواستم ادامه پست قبلی رو بنویسم ولی اتفاقی افتاد که دیدم فعلا یه انتراکت به اون بحث بدهم. خبر زیر را بخوانید و خودتون نظر بدهید.

دختر کُردی در نقده که به خاطر مداوم کُردی صحبت کردن با دانش آموزان کُرد همنژاد خود و اعتراض به تدریس معلمان به زبان ترکی در مدرسه در سرمای سرد زمستان برای تنبیه نمودنش توسط ناظم ترک مدرسه، ناجوانمردانه دو ساعت در حیاط مدرسه نگه داشته شد و بعداً شدیداً مریض گردید-

نمی دانم وقتی این خبر می خوانید چه حسی به شما دست می دهد. ولی من خودم از اون روز تمام استخوان هایم درد می کند. تیر می کشد سرم- و شدید ضعف کردم. نمی دانم که تا کی باید این وقایع را بخوانیم و برای دخترکان و پسرکان این سرزمین تاسف بخوریم. همین یکی دو سه  سال پیش بود که پسری 12 ساله را در ترکیه به دلیا اینکه در سرود ملی اتاتورک را به صورت کامل تلفظ نکرده و چند سطری از ان را هم به زبان مادریش ( کردی) پیش خود زمزمه کرده بود به اعدام محکوم کردند و چه جالب زمانی که ژنرال های ترک وقیحانه خواستار اشد مجازات برای این پسر بچه شدند.

نمی خواهم بحث قومیت و برتری نژادی یه قوم بر قوم دیگر و ملتی بر ملتی دیگر را بیان کنم که در این نوشتار جای آن نیست. ولی کدام ادم با وجدانی به خود اجازه می دهد دخترکی را در سرمای نزدیک به 16 درجه زیر صفر و در زیر بارش برف و کولاک شمال غرب ایران به چیزی که در واقع حق اوست و با ان بزرگ شده به خلافش محکوم کند. اگر مسلمانی از این است که ایشان دارد وای به حال این مسلمانان. اگر ایرانی بودن اینست که وای به حال ایرانی بودن. اگر معلمی این است و تربیت این، لعنت بر این تربیت و تعلیم.

نمی دانم گاهی چنان با خواندن این اخبار از خود بی خود می شوم که از هر چی حسه..... بیزار می شوم. یه نکته جالب دیگر را هم بخوانید بد نیست.

دولت فدرال کردستان عراق – که خود تنها به کار های اداری و مالی شمال عراق می پردازد و در واقع کاره ای نیست- به ترکان مانهای این منطقه که نزدیک به چهار پنج هزار نفر هستند، پیشنهاد خودمختاری و تدریس با زبان اصلی و امورات مذهبی مستقل را داده است. تفاوت را ببنید. نمی گویم که چه کسی بد و چه کسی خوب ولی اینان از نسل همان دخترک کوچولو هستند. بیزارم از حس انتقام اما....

ای کاش انسانیت را گاهی پیش خودمان هجی کینم.

 ای کاش گاهی به خودمان بیایم. ای کاش به جای ترک بودن، کرد بود و فارس بودن به ادمیت خود بیاندیشیم. ای کاش به حال ان دختر سرمازده لحظه ای درنگ کنیم. راستی چه کاری باید کرد. اعتراض؟ رفتار متقابل؟...

این قضاوت با وجدان های اگاه.