معمولا برای نوشت هر متنی باید دلیلی باشد!!! حداقل برای هر پست در وبلاگ. شاید نوشتن هر اتفاقی و درد دلی برای کسی جذاب نباشد.
زندگی من هم از این زندگی هایست که بیشتر آن شاید برای نوشتن در وبلاگی هم جذاب نباشد. البته این هم به قدرت نویسنده ارتباط دارد که می تواند از هر چیزی یک نوشته کاملا خوب را به خواننده ارائه دهد. اما من نویسنده نیست. پس نتیجتاً حاصل کار می ماند اینکه تو چیزی در این وبلاگی نمی بینی یا اینکه دیر به دیر اپ دیت می کنم.
البته به گمانم اتفاقی هم در پهته گیتی نمی افتد. زمانی فکر می کردم هر اتفاقی در این جهان برای شخصی در ایسلند یا جزایر گوام ارتباط مستقیمی با زندگی انسان در ژاپن یا اندونزی دارد!!! ولی حالا نه! به گمانم که مرگ همسایه را نیز بتوانم به راحتی مرگ کسانی در افریقا تحمل کنم. یا حتی نزدیکتر! مرگ خودم را نیز به راحتی مرگ یک پشه در اثر استفاده از ت ت د تحمل می کنم.
نوشته های سیاه معمولا برای ما معمولا نشان از یک انسان افسرده دارد و روان رنجور! اره غیب نگفتی و واقعیت همین است که نوشته شد.
گاهی دل که می گیرد. انسان یاد همه می افتد یاد حتی یاد کسانی که از انها متنفری! و با کوچکتر مسئله ای خاطره ای تداعی می شود و معمولا این خاطرات بیشتر جلوه های بدی از خود بر جای می گذارند.
بگذریم: Let’s go down
پی نوشت:
دوست عزیز را محبت فراوان دارد به بنده در این وبلاگ!!! اما انگاری فراموش کرده که نام نویسنده وبلاگ را بخواند و یا اینکه حتی بدتر اینکه نوشته ها را کامل نخوانده و فکر کرده که بنده از جنس لطیف هستم. جهت اطلاع خوانندگان گرامی و بخصوص شخص شخیص ایشان باید چند نکته را بگویم که جنسمان نه لطیف که بل بسیار خشن( حداقل به ظاهر) با سبیلی لینی و کلا ظرافتی در ما نیست. البت باید متذکر شوم که به هیچ وجه هم همجنس باز( استغر از خدا) نیستم در واقع به شدت از این قشر دوری می کنم! هر چند احترام می زارم به این بندگان خدا!!! قسم می خورم به جان خودت! البته اون فقط برایم از چیزی نوشته که خودم هم نمی دانم چیست!!!
در هر حال! پس امیدوارم که این بنده خدا نیز از این خیال و خیال پردازی ها دوری کند و حداقل متوجه باشد که دنیای سایبر هیچ ارزشی ندارد و تنها ارزش ان این است که تو راحت بتوانی در راحت حرف بزنیو برای خودت بنوسی.